Polecamy strony

Święta

Piątek, IV Tydzień Wielkanocny
Rok B, II
Dzień Powszedni

Dzisiaj jest

piątek,
27 kwietnia 2018

(117. dzień roku)

Zegar

Dźwięk

Brak pliku dźwiękowego

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
10991

Konspekt katechezy - kwiecień 2018

   

Konspekt katechezy sąsiedzkiej – kwiecień 2018

     Temat: ZAUFANIE

I.                   Modlitwa na rozpoczęcie.

II. Wstęp. (Rozmowa na temat znaczenia słowa „zaufanie"). Wypowiedzi uczestników spotkania.

Pomoc - definicja zaufania:

1. «przekonanie, że jakiejś osobie lub instytucji można ufać»

2. «przekonanie, że czyjeś słowa, informacje itp. są prawdziwe»

3. «przekonanie, że ktoś posiada jakieś umiejętności i potrafi je odpowiednio wykorzystać»

III. Wykład.                                                                                                                                                                                                                               

Pewnie każdy z nas już nie raz pytał się, czym jest zaufanie, ale pewnie i każdy z nas różnie to pojęcie rozumie. Nic dziwnego, bo przecież jest to bardzo trudne do opisania i konkretnego zdefiniowania. A każda definicja może być bardzo indywidualna i zróżnicowana. Zaufanie powstaje nie tylko z potrzeby powstawania, ale musi być pielęgnowane. Jest nieodłącznym elementem egzystencji człowieka. Czasami powstaje ono na wskutek spontanicznej i intuicyjnej reakcji, a czasami trzeba sporo czasu, aby takiego stanu w stosunku do niektórych osób, czy instytucji doznać. Każdy chyba wie, że raz lub częściej utracone zaufanie jest trudno ponownie odzyskać, a co z tego wynika i trudniej jest innym osobom zaufać. Lecz nierzadko stan taki może prowadzić do jeszcze większych komplikacji życiowych. Zaufanie powstaje w stosunku interpersonalnych kontaktów miedzy dwiema osobami czy instytucjami.                        Rozróżniamy dwa rodzaje zaufania:

1.Zaufanie sobie i swoim zdolnościom.

2.Zaufanie innym.

Jedną z ciekawszych perspektyw spojrzenia na to zagadnienie jest stopień zaufania innym. Przecież nie wszystkim ufamy w jednakowym stopniu. Jednych zachowanie jest bardziej do przewidzenia i tym pewnie szybciej podarujemy naszą ufność. A u innych jakbyśmy widzieli szyld stop na czole, który nas ostrzega, przed podjęciem jakichkolwiek kroków. Wręcz przeciwnie jakbyśmy wyciągali w stosunku do takich ludzi naszą tarczę obronną.

Jaki czynniki wpływają na zaufanie?                                                                                        Każdy z nas stworzył swój własny styl zachowania w stosunku do siebie i innych osób. Ten styl rozwinął się już w dzieciństwie. Małe dzieci mają absolutne zaufanie w stosunku do innych osób, dopóki to zaufanie nie zostało zachwiane lub zawiedzione. Wiele sytuacji w dzieciństwie przyczyniło się do tego, że stajemy się nieufni, od najprostszych sytuacji zaczynając, kiedy brakuje dzieciom wsparcia i pomocy, poprzez bezpodstawną krytykę, niedotrzymania obietnic, zbyt wysokich aspiracji rodziców czy używania przemocy w stosunku do dzieci. Ale również przesadna troska rodziców, niepozwalająca dzieciom zdobywanie własnych doświadczeń, czy też utrata jednego z rodziców. W takich sytuacja uczą się dzieci w bardzo nikłym stopniu, ufać sobie i swoim zdolnościom, a także innym osobom i ogólnego zaufania do życia.

Julian Rotter z uniwersytetu w Connecticut przeprowadził badania na osobach z wysokim stopniem zaufania i na tych, których określa się nieufnymi. Jego badania ograniczyły się do przesądów związanych z zaufaniem. Nie znalazł w swoich badaniach potwierdzenia, że ufni są lekkomyślniejsi i łatwiej ich oszukać niż ci, którzy dysponują mniejszą ilością zaufania w stosunku do świata i życia. A co przy tej okazji mógł potwierdzić, że ci, którzy ufają, tym będzie szybciej podarowane zaufanie. A ci, którzy są bardziej nieufni, ci doznają częściej zawodu i niepowodzenia, ci będą czuli jeszcze bardziej utwierdzeni w swojej teorii nieufności w stosunku do ludzi i świata. W psychologii nazywa się takie zjawisko samospełniającego proroctwa.

Jednym słowem, nasze oczekiwanie wpływa na nasze zachowanie, i nawet, jeżeli nie chcemy     być tego świadomi, inni reagują odpowiednio na nasze zachowanie. Nasz styl zachowania wywołuje w drugiej osobie dokładnie ten styl zachowania, które odpowiadają naszym wewnętrznym oczekiwaniom. Spełnia się to, czego dokładnie oczekujemy.

Reasumując, pomimo rozczarowania warto jednak cząstkę zaufania innym osobom podarować, nie ze względu na te osoby, ale w pierwszej linii ze względu na siebie. Nazwalibyśmy to podarowaniem zaufanie do innych przez pryzmat zaufania do siebie, do swoich własnych decyzji i postanowień. Dając szansę innym, dajemy sobie szansę zbliżenia się do drugiej osoby. Zablokowanie kontaktu między osobami wprawdzie gwarantuje nam, że nie zostaniemy zranieni i zawiedzeni, ale blokujemy sobie możliwość tych przyjemnych doznań.

Zaufanie jest najważniejszą częścią związku między dwiema osobami.

Gdzie jest jednakże granica między zaufaniem, a ślepym zaufaniem?                                     Taka granica nigdy nie jest ściśle zaznaczona. Ot zagadka dla każdego z nas, w której każdy musi sam znaleźć własny złoty środek. Zaufanie jest stanem zmiennym. To, że darzymy kogoś dzisiaj zaufaniem nie jest pewnikiem, że taki stan będzie miał miejsce za kilka dni, tygodni, miesięcy, lat. Na pewno każdy z nas życzyłby sobie, aby taki stan, przynajmniej w stosunku do osób, z którymi jesteśmy mocno emocjonalnie związani trwał wiecznie, nikt jednak nie może nam dać gwarancji przyszłych wydarzenia. Nie jest to jednak powodem, aby zamykać się na nowe doświadczenia i nowe znajomości.

IV. Jezus ufa Piotrowi                                                                        

Mt 26, 69-75 - czytamy tekst (zaparcie się Piotra)

J 21, 15-19 czytamy tekst (wyznanie miłości i prymat Piotra)

V. Myśli o zaufaniu.

Zaufanie jest najpiękniejszą spowiedzią zakończoną słowem "prowadź".                                      

Pod ciężarem kłamstwa upada zaufanie. Głównym posiłkiem przyjaźni, jest zaufanie. Nie słowa, ale spełnione obietnice budują zaufanie. Zaufanie. Do czegoś zobowiązuje prawda?

VI. Sentencja: Ludzie genialni są podziwiani, bogatym się zazdrości, potężni 6udzą strach, a& tylko ludziom z charakterem można zaufać.

VII. Modlitwa na zakończenie. Święty Gabrielu Archaniele, który byłeś zawsze zwiastunem dobrej nowiny, dopomagaj nam w spokojnym przyjmowaniu wszelkich wieści, byśmy nigdy nie ulegali panice, a zawsze umieli zaufać Bogu, którego łaską jesteśmy umocnieni. Przyczyniaj się także do tego, aby oznajmiana nam prawda stawała się dla nas jasna i zrozumiała, byśmy umieli przyjąć to, co Bóg w swej dobroci nam objawia. Amen.