Polecamy strony

Święta

Wtorek, XIX Tydzień zwykły
Rok B, II
Wspomnienie św. Maksymiliana Marii Kolbego, prezbitera i męczennika

Dzisiaj jest

wtorek,
14 sierpnia 2018

(226. dzień roku)

Zegar

Dźwięk

Brak pliku dźwiękowego

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
11220

Konspekt katechezy - CZERWIEC 2018

   

Konspekt katechezy sąsiedzkiej – czerwiec 2018

 

Temat:  MĘSTWO

I. Modlitwa na rozpoczęcie.

II. Wstęp. (Rozmowa na temat znaczenia słowa „męstwo”). Wypowiedzi uczestników spotkania.

Pomoc – definicja męstwa:

"Męstwo jest cnotą moralną, która zapewnia wytrwałość w trudnościach i stałość w dążeniu do dobra. Umacnia decyzję opierania się pokusom i przezwyciężania przeszkód w życiu moralnym. Cnota męstwa uzdalnia do przezwyciężania strachu, nawet strachu przed śmiercią, do stawienia czoła próbom i prześladowaniom. Uzdalnia nawet do wyrzeczenia i do ofiary z życia w obronie słusznej sprawy". (KKK 1808)

 

III. Wykład.

     Męstwo jest synonimem nieustraszenia w obliczu trudności napotykanych przy spełnianiu ważnych obowiązków religijnych, osobistych i społecznych. W tym znaczeniu męstwo jest trwałym przymiotem ducha, który chroni człowieka przed rezygnacją z dążenia do założonych szczytnych celów w obliczu przeciwności i który dysponuje go zarazem do wzmożenia energii, by mimo nawet niebezpieczeństw osiągnąć zamierzone cele. Męstwo jest więc cnotą ludzi świadomych znaczenia wartości moralnych dla życia ludzkiego i świadomych hierarchii tych wartości. Nie należy jednak męstwa utożsamiać z samą tylko wiedzą o tych wartościach czy umiejętnością ich uszeregowania. Dowodzi ono bowiem niewystarczalności posiadania samej tylko wiedzy moralnej oraz potrzeby posiadania szczególnej mocy ducha uzdalniającej do zastosowania tej wiedzy w konkretnym działaniu, a zwłaszcza w sytuacjach w których wierność uznanym normom moralnym bywa poddana trudnej próbie. Tak rozumiane męstwo sytuuje się między lękiem o własne, egoistycznie pojęte dobro swojego życia, skłaniającym do małodusznej ustępliwości, a bezmyślną śmiałością, która z kolei wiedzie nawet do narażania życia wówczas, gdy wytyczony cel wcale tego nie usprawiedliwia. Człowiek prawdziwie mężny jest rozumnie odważny, tzn. nie rezygnuje łatwo, ale też nie ryzykuje niepotrzebnie. Swojego życia nie naraża nieroztropnie i ceni je jako najwyższe dobro. Gotów jest jednak zaryzykować nim, a nawet je poświęcić dla odpowiednio ważnych racji. Istotne znaczenie ma tu cel narażania się - musi on być godziwy i wystarczająco ważny. Nie może nim być ani korzyść materialna, ani ambicja, ani możność zaimponowania swoją odwagą.

            Męstwo jest postawą moralną właściwą wobec wielkiego niebezpieczeństwa, umożliwiającą realizację zadań życiowych w najbardziej nawet niepomyślnych warunkach. Jej wartość i znaczenie ujawniają się szczególnie w czasach niespokojnych, np. w czasie wojny, ale i poza takimi okresami sytuacje wymagające męstwa nie są sprawą nadzwyczajną. Każdemu człowiekowi grożą niekiedy niebezpieczeństwa zdolne przerazić lub popchnąć do nieopatrznych i lekkomyślnych kroków nawet najmocniejszych. Zdolność opanowania się, przełamania przerażenia i lęku, zapanowania nad sobą i niebezpieczną sytuacją, wreszcie narażania się, kiedy trzeba, w obronie wielkich dóbr jest postawą niezwykle cenną.

            Chrześcijaństwo zawsze bardzo wysoko ceniło męstwo i ze szczególnym szacunkiem odnosiło się do jego najwyższych postaci - bohaterstwa, heroizmu i męczeństwa za wiarę. Bohaterstwo i heroizm, które posiadają również uznaną wartość ogólnoludzką, kojarzą się zazwyczaj z wzorcowymi postawami żołnierzy w walce. Tymczasem zwykła codzienność domaga się czasem również czynów bohaterskich czy wręcz heroicznych. Misja rodziców czy wychowawców, praca robotników i naukowców, posłannictwo służby zdrowia, pisarzy czy artystów napotykają niekiedy przeciwności, których niepodobna pokonać bez wielkich ofiar.

            W rozumieniu chrześcijańskim męstwo nie jest wyłącznie cnotą naturalną, nabytą przez wysiłek człowieka, lecz i nadprzyrodzonym umocnieniem danym przez Boga. Pierwotnie, w Starym Testamencie, Izraelici dopatrywali się w nim jedynie interwencji mocy Bożej na rzecz narodu wybranego w jego walce z nieprzyjaciółmi. Z czasem zaczęło się rysować bardziej moralne i duchowe znaczenie tej interwencji jako siły do walki ze złem, które tkwi w sercu człowieka, a więc z grzechem. Odtąd, zwłaszcza od czasu nadejścia Mesjasza i zesłania Ducha Świętego, w męstwie widziano dar dany dla realizacji planu zbawienia w historii świata. Dar ten związany jest z łaską sakramentu bierzmowania i uzdalnia do budowania na ziemi królestwa Bożego mimo obecności i działania zła. Przeobraża on wnętrze człowieka podatne na słabość i grzech i uzdalnia do postępowania zgodnego z Ewangelią. Dar męstwa dopełnia cnotę naturalną, dodając jej siły i ukierunkowując, wbrew wszelkim zagrożeniom, na cele, jakie wynikają z łaski chrztu. Męstwo chrześcijańskie jest więc cnotą w służbie wiary, strzeże nadziei i rozbudza miłość tam, gdzie te wartości narażone są na niebezpieczeństwo.

            Męczeństwo za wiarę

            W chrześcijaństwie szczególne miejsce wśród czynów heroicznych zajmuje męczeństwo za wiarę. Mówiąc o męczeństwie mamy na myśli wąskie i swoiście chrześcijańskie rozumienie tego pojęcia, czyli męczeństwo za wiarę. Jest to dobrowolne i heroiczne przyjęcie śmierci zadanej z nienawiści do prawdy chrześcijańskiej, w celu dania świadectwa, czyli wykazania postawy wierności w stosunku do prawdy objawionej lub prawa Bożego. W definicji męczeństwa zawarte są więc trzy elementy: świadectwo, śmierć i heroizm. Aby czyjąś śmierć uznać za męczeństwo musi być ona przyjęta we właściwy sposób. W jej ponoszeniu powinno się ujawniać męstwo, a więc opanowanie strachu, rezygnacji czy rozpaczy. Męczeństwo stanowi bowiem heroiczny wymiar męstwa. Nie jest to jednak postawa biernej rezygnacji z życia. Zgoda na podjęcie śmierci musi być nie tylko wyraźna, ale pełna i chętna, gdyż na męczeństwo nikogo się nie skazuje. Bóg umożliwia chrześcijanom męczeństwo, a oni je podejmują w sposób świadomy i dobrowolny, a nawet chętny. Niekiedy wprost tęsknią za nim, jak w przypadku św. Ignacego Antiocheńskiego, który prosił chrześcijan rzymskich, aby zaniechali starań o jego ułaskawienie.

            Męczeństwo jest heroicznym aktem męstwa. Do jego powstania potrzeba odpowiedniego poziomu życia duchowego i siły nadprzyrodzonej - daru Ducha Świętego. Męczeństwo z Boga się rodzi, ale i za Boga ponosi się w nim śmierć. W akcie męczeństwa przyjmuje się śmierć w sposób jawny w celu publicznego zamanifestowania wobec prześladowców postawy wiernej Bogu. Jest ono heroicznym aktem kultu Bożego, noszącym na sobie znamię podobieństwa do ofiary Chrystusa i wewnętrznego z nią związku.

            Męstwo jako postawa moralna wobec trudności

            Męstwo nosi znamię powinności moralnej, tzn. chrześcijanin powinien starać się o jej zdobycie i, tam gdzie trzeba, dawać jej wyraz. Powinien więc być gotowy, tam gdzie jest to konieczne, narazić się nawet na wielkie niebezpieczeństwo, do utraty życia włącznie. Obowiązek ten dotyczy bezpośrednio czynności, aby go jednak wypełnić, czyli by w obliczu niebezpieczeństwa zachować się mężnie, potrzebne jest wyrobione stałe nastawienie wewnętrzne nacechowane męstwem. Postawę męstwa zakłada np. obowiązek wyznawania wiary.

 

IV. Słowo Boże Mt 10, 24-33 – czytamy tekst (męstwo w ucisku) 1 Kor 16, 13-14 – czytamy tekst (trwanie w wierze)

V. Myśl o męstwie

"Męstwo nie polega na noszeniu broni, bo męstwo nie trzyma się żelaza, lecz serca."

                                                                                                             kard. Stefan Wyszyński

VI. Modlitwa na zakończenie.